ارنست میلرهمینگوی

حدود صد و پانزده سال پیش تاجری از نسل دوم مهاجرین انگلیسی خانه ای در اوک پارک*، اولین شهر از شهرهای حومهء شیکاگو ساخت. این یکی از اولین خانه هایی بود که با سیم کشی برق روشن می شد، گو اینکه وسط هیچ کجا بود، و جلویش یک جادهء گلی. هنگامی که همسر او بیمار شد، پزشک جوانی که در خانه ای کمی آن طرف تر زندگی می کرد و پسر تاجر دیگری بود و از دوستان او، پایش برای معالجهء همسر او به خانهء آنها باز شد. همسر او به هر حال فوت کرد، اما دخترش با پزشک جوان ازدواج کرد و به این خانه نقل مکان کرد. در یک صبح 21 جولای 1899 مامایی که برای به دنیا آوردن فرزند آنها قرار بود بیاید سکته کرد و پزشک جوان خودش پسرش، ارنست میلر را به دنیا آورد. روی تختی که هنوز همانجاست. راه رفتن در این خانه حال خاصی به آدم می دهد، به خصوص که چند وقتی باشد بد جور شیفتهء همینگوی شده باشی. صندلی راک کوچولویی که مال خود او بود و هنوز کنار شعله های آتش شومینه است، آینهء قدی دم در که یک پسر بچهء راهی مدرسه هر روز از مقابلش رد می شد، پیانوی مادرسخت گیری که معلم موسیقی و آواز بود و اجبار داشت تمام فرزندانش چیزی از موسیقی بیاموزند، کف آشپزخانه با اجاق قدیمی، و پله هایی که می روند به اتاق خواب های بالا. و اتاق دایی تایلی، که مرد کشتی و اقیانوس بود و هر از گاهی با قصه هایش از سرزمین های دور برای چندی از راه می رسید.

ارنست شش هفت ساله بود که خانواده به خانهء دیگری چند خیابان آن طرف تر نقل مکان کردند. حالا محلهء اوک پارک با جروسالم کافه و رستوران های هندی و غیره اش شکل و شمایلی بسیار متفاوت دارد با آن زمان ها که پسر جوانی ساعت ها در میان درخت ها و کنار دریاچه با طبیعت وقت می گذراند. ارنست همینگوی در حدود بیست سالگی اوک پارک را برای همیشه ترک کرد و دیگر هرگز باز نگشت. جایی به گقتهء خودش با چمن های وسیع و ذهن های بسته. اما اوک پارک هنوز هم او را فرزند ی از آن خود می داند.

* Oak Park, Illinois