مشت دنیا که برات باز شد، می بینی که این کهنه به این آسانی ها دگرگون بشو نیست. می بینی که یک زورگو که رفت، معمولا یک زورگوتر جاش را می گیرد. می بینی که انگار زور همیشه پیروز است. می بینی که امکان های انتخاب هات عموما میان بد و بدترند. می بینی جدال های دنیا بسیار مواقع میان جهالت هایی اند که شکل های متنوع به خود گرفته اند. می بینی که مهر جز کلام دستمالی شدهء تکراری چیزی نیست. می بینی بسیار چیزها که در زندگی ارج می گذاردی در دنیا محل سگ هم ندارند. می بینی جایی برای فرار نیست و هر گوشه یکی با یک طناب دار ایستاده. می بینی بسیار واژه های سنگین و پر طمطراق که آدم ها در طول تاریخ ساخته اند را می شود با تق یک سوزن ترکاند و جز هوا چیزی نیافت. می بینی بی قدرت در این کهنه، تو هم هیچ نیستی. می بینی استیصال چقدر تهوع آور است، اما آن را هم می شود با یک کم استدلال به خود قبولاند. می بینی در جستجوی جرقه ای از خرد می شود تمام دنیا را زیر و رو کرد و دست خالی بازگشت. می بینی جز آفتاب صبح اتاقت هیچ چیز به راستی از آن تو نیست. می بینی عمر خودت هم چندان چیزی بلندتر از عمر یک روزهء یک حشرهء میوه نیست، و می بینی می شود این کوتاه را چه ساده از کف داد.

و بناگاه در می یابی که شادمان بودن، به راستی و با حضور، بودن، دلیرانه ترین کاری ست که می شود به آن تن در داد.