Nashenakhteha - نا‌شناخته‌ها

امروز در اینجا روز شکرگزاریست. یاد آن سال ها پیش می افتم که در چنین روزهای تعطیل عمومی دلم چقدر می گرفت، به خصوص که همسن و سال هام همه عازم دیار خانه و خانواده شان می شدند، و چقدر مال من دور و غیر قابل دسترس بود. همه جا چقدر سوت و کور می شد. نمی دانم چرا امروز همه اش یاد آن روز بودم که به خانه ای در یکی از شهرهای اطراف دانشگاه دعوت شده بودم. وقتی همه به گرد میز غذا نشستیم، یک دفعه یکی از مهمانان خانواده بحث را یکراست برد به ایران و تمام کلیشه هایی که از مطبوعات آن روزهای اینجا به خوردش داده بودند و خلاصه خود را در یک میز بازجویی یافتم که باید پاسخگوی علل گروگان گیری و غیره و غیره باشم. هر چقدر هم که میزبان که یادم نیست عمه اش یا خاله اش یا همچین چیزی بود به او اشاره کرد به خرجش نرفت که نرفت. در کتش نمی رفت که آخر این یک وجب بچه چه پاسخی دارد بدهد. حالا که یادم می آید خنده ام می  گیرد، و در عجبم که چقدر بینش آدم هایی که باهاشان سر و کار دارم متفاوت شده. کسی چه می داند، مطمئنا اگر به آن شهرهای کوچک ایالت های میانی بروی هنوز هم با چنین نگاهی رو به رو شوی. فقط یادم است که آن تلخ ترین نهار زندگیم بود، و هنوز احساس بی قراری آن دختر نو جوان را حس می کنم که صبر نمی توانست بکند تا آن بعد از ظهر به پایان برسد تا به آرامش خلوت خود بازگردد.همیشه در این روز این خاطره به سراغم می آید.     

نیم عمرت در پریشانی رود

... نیم دیگر در پشیمانی رود

مولانا

 

Paul Cezanne

January 19, 1839 - October 22, 1906

"A regular guy"...

خب، امروز چی؟ رئیس جمهور آینده اومد؟

"آره، صبح زود اومد، ورزشش رو کرد و رفت."

"حالا اگه مثلا" الان اینجا باشه، من بیام، بازم می تونم بیام تو، ورزش کنم؟"

"آره بابا، نمی بندیم در رو. یه آدم عادیه. دفعه دیگه زودتر بیا."

خوب می دانم که یک آدم عادی نیست. به خصوص این روزها که هر روز صبح که می آید در کلوپ ورزشی یا به اصطلاح جیم ساخنمان بغلی ورزش کند، چندین اتومبیل پلیس و محافظ و گارد مخفی و غیر مخفی از این سر تا آن سر خیابان را می شود از پنجره دید. همان صبح پس از انتخابات هم آمد. مدت هاست می خواهم صبح زود بروم ورزش کنم اما خواب  نمی گذارد. نمی خواهم هم هیجانم را از این که این بچه محله هاید پارک که تا پنج، شش سال پیش چندان کسی نامش را هم نشنیده بود، این گونه ره صد ساله را پیمود پنهان کنم. آیا برای آیندهء این کشور خوب خواهد بود؟ برای ایران؟ نمی دانم. به هر حال بهتر از آن یکی ها خواهد بود. شاید در او درسی هست برای این که: بعله، می شود. به گفته خودش در آن شب، نه به خاطر زور بازو، یا به خاطر میزان دارایی، بلکه به خاطر قدرت ایده آل ها.

درست که هنوز درست نمی شناسمش. اما دو نکته برام خیلی گویاست. یکی این که وقتی به عنوان یک وکیل جوان به شیکاگو آمده بوده و چندین شرکت حقوقی بزرگ دنبال استخدام کردنش بوده اند، گویا او حقوق های کلان را رد کرده برای آن که به پروژه هایی مربوط به توانمند کردن شهروندان کم بضاعت تر برسد. و دیگر این که آن طور که برخی اطرافیانش می گویند او از معدود سیاستمدارانیست که در طول راه خیلی کم تغییر کرده (گو این که به یادگیری بسیار از هر کس که سر راهش می آید شهره است)، بر خلاف بسیاری که با هر موفقیت از این رو به آن رو شده اند. می گویند او همیشه همانیست که همیشه بوده. به هر حال امیدوارم آن همه شوق و اشتیاق و هیجان آن همه آدم، سه شنبه شب پیش در گرنت پارک شیکاگو به هدر نرود.

Barack Obama: The Road to the White House

 

  

از مجله اکونومیست  - 23 اکتبر 2008