اندوه ژرفا می دهد، شادمانی بلندا. اندوه ریشه می دهد، شادمانی شاخ و برگ. شادمانی درختیست که به سوی آسمان می روید، واندوه چون ریشه هایی که فرو می روند پایین به ناف زمین. هر دو لازمند، و هر چه درختی به فراز بیشتر رود، همزمان به ژرفاهای بیشتر هم می رود.
هر چه درخت تنومندتر، ریشه هایش گسترده تر.
اشو
هر که او با درد تر بیدارتر
هر که او رخ زرد تر آگاه تر
مولانا
تفسیر حال این روزهای من را نوشتهاید.
Posted by: مصطفی | 03/18/2009 at 22:30
عالی بود. ممنون
Posted by: آزاده | 03/27/2009 at 19:37